tag:blogger.com,1999:blog-150019472011-04-21T12:36:50.249-07:00A Little Home of Me and My Dreamkimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.comBlogger161100tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1159728711657867042006-10-02T01:45:00.000-07:002006-10-01T11:54:03.140-07:00<span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ตอนนี้ฝนตก...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">คิดถึงเพื่อน...</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">หนึ่งเดือนที่ผ่านมาผ่านไปอย่างรวดเร็วพร้อม ๆ กับความวุ่นวายของชีวิต</span><br /><span style="color:#cc33cc;">หนึ่งเดือนที่เหมือนจะลืมว่ามีคนคนนึงหายไปจากทุก ๆ วัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่หนึ่งเดือนที่ผ่านมาความสุขบางอย่างก็หายไป</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ไม่มีคนให้บ่นให้ฟัง ไม่มีคนว่า ไม่มีคนขัดคอ ไม่มีคนให้เย้าแหย่ ไม่มีคนให้หัวเราะด้วยกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ไม่มีคนที่อยู่ด้วยแล้อุ่นใจ สบายใจ ...ไม่มีคนที่เห็นเราในขณะที่คนอื่นไม่เห็น...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">คิดถึงเธอจัง... </span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">รักเธอนะ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-115972871165786704?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1143305519379182982006-03-20T00:10:00.000-07:002006-03-26T07:21:16.373-07:00<span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">ผมไม่ได้เจอเธอมาเกือบ 1 อาทิตย์<br />ช่องว่างระหว่างเราเหมือนจะทวีมากขึ้นทุกที ๆ<br />ภาพความทรงจำเก่า ๆ ดูห่างไกลออกไป<br />ความรู้สึกที่เคยเกิดกลับไม่ปรากฏ...<br /><br />วันนี้ผมนัดเพื่อนของเธอที่เธอเคยพามาสัมภาษณ์งาน<br />ให้มาตกลงเรื่องวันเวลาที่จะสอนน้องคนหนึ่ง<br />ถึงเวลาที่นัดไว้ ผมได้พบคนในภาพความทรงจำอีกครั้ง...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">เธอสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันจึงไม่แปลกที่เธอจะตามเพื่อนมาด้วย</span><br /><span style="color:#000099;">เธอทักทายผมเพียงเล็กน้อย ก่อนนั่งเล่นคอมรอเพื่อนคุยธุระ</span><br /><span style="color:#000099;">ผมเหลือบมองเธอเป็นครั้งคราว เงี่ยหูฟังเธอคุยกับเพื่อนอีกคน</span><br /><span style="color:#000099;">เธอช่างดูเฉยเมยกันผมเหลือเกิน</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">บางครั้งผมอดไม่ได้ที่จะมองตาเธอตรง ๆ </span><br /><span style="color:#000099;">แต่เธอก็ไม่มองตอบเหมือนที่ผ่านมา...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">คุยธุระเสร็จ ผมเดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอกห้อง</span><br /><span style="color:#000099;">เธอกับเพื่อนเดินออกมา เธอพยักหน้าให้ผมเป็นการลา</span><br /><span style="color:#000099;">แล้วเธอก็เดินจากไป...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">ต่อจากนี้เราคงเป็นแค่คนเคยรู้จักกัน...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-114330551937918298?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1143178695729014112006-03-15T12:00:00.000-07:002006-03-25T06:14:47.320-07:00<span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">2 วันมานี้ฉันพยายามทำใจ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">น้ำตาที่รินออกมาช่างมากมายเหลือเกิน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">.......................................ทำใจ........</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">ใจที่เศร้าหมองพลันเปลี่ยนไป</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ภาพแผ่นหลังกว้างที่นั่งอยู่ในห้องคอมพิวเตอร์</span><br /><span style="color:#cc33cc;">...ที่แรกและคงเป็นที่สุดท้ายที่ฉันจะเจอเขา</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ตรงที่นั่งตัวที่สองแถวที่สาม...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันเลือกนั่งเก้าอี้ตัวที่สี่แถวที่ห้า</span><br /><span style="color:#cc33cc;">...มองเขา เก็บภาพเขา ไว้ในความทรงจำ...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">หัวใจเต้นตึกตัก รู้สึกสั่น...หวั่นไหว</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เขาเดินไปมาระหว่างเครื่องคอมที่ใช้กันปริ้นเตอร์หลายรอบ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันทำเป็นไม่เห็นเขา...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เกือบครึ่งชั่วโมง ฉันแอบมองเขา</span><br /><span style="color:#cc33cc;">และบอกตัวเองว่าคงต้องตัดใจเสียที...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เขาเดินไปที่ปริ้นเตอร์อีกครั้ง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันเตรียมเดินออกจากสถานที่แห่งนี้</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันแกล้งทำเป็นไม่เห็นเขา</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เขาทักฉัน ฉันตอบกลับ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">...สองสามคำ...</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">...จบแล้ว...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-114317869572901411?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1143177826357706192006-03-13T19:35:00.000-07:002006-03-23T22:26:38.373-07:00<span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะผมนั่งเล่นอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง</span><br /><span style="color:#000099;">เสียงใสปลายสายนั้นเริ่มคุ้นหูมากขึ้นทุกที วันนี้ผมเพิ่งพบเธอ...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">วันนี้ฉันต้องโทรศัพท์ไปกวนใจเขาอีกครั้ง...อาจเป็นครั้งสุดท้าย...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#000099;">ผมรู้ทันทีตั้งแต่วาบแรกที่เห็นชื่อเธอปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์</span><br /><span style="color:#000099;">เราคงไม่ได้พบกันบ่อยแบบที่ผมแอบหวังไว้อีกแล้ว...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันโทรศัพท์ไปเพื่อบอกเขาว่าที่บ้านไม่อนุญาตให้สอนพิเศษตามบ้าน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ก่อนหน้านี้ฉันเสียใจ นอนร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียว</span><br /><span style="color:#cc33cc;">อยากรู้เหลือเกิน...ฉันเสียใจที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำมาตลอด</span><br /><span style="color:#cc33cc;">หรือ เสียใจที่ฉันคงไม่ได้มีโอกาสอยู่ใกล้เขาอีก...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#000099;">ผมรอให้เธอเล่าเรื่องที่ผมพอจะเดาออกตั้งแต่แรก</span><br /><span style="color:#000099;">แต่เมื่อสิ่งที่เธอเล่าถูกกลั่นกรองออกมาหมด </span><br /><span style="color:#000099;">ผมได้แต่ถอนใจ...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">คุยกันเพียงนาทีกว่า ๆ เราก็ไม่มีเรื่องที่ต้องคุยกันอีก</span><br /><span style="color:#cc33cc;">มันคงเป็นการติดต่อครั้งสุดท้าย...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#000099;">ผมรู้ว่าเธอเสียใจ น้ำเสียงเธอสั่นนิด ๆ</span><br /><span style="color:#000099;">แต่ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรเป็นการปลอบโยน</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">วางสายแล้ว...อวสานแล้ว...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-114317782635770619?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1142240799022687782006-03-13T12:30:00.000-07:002006-03-13T02:18:14.096-07:00<span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">เช้านี้จู่ ๆ เธอก็โทรศัพท์มาบอกผมว่าเธอจะไปดูบ้านเด็กที่ผมแนะนำให้ไปสอน</span><br /><span style="color:#000099;">ผมตื่นเต้นกับสิ่งที่ไม่คิดมาก่อน เพราะเมื่อ 2 วันก่อนเธอเพิ่งจะบอกผมว่าเธอไม่ว่าง</span><br /><span style="color:#000099;">ผมจึงบอกสายรถประจำทางและนัดให้เธอมาพบผม</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">ตอนแรกฉันนึกเสียใจที่ไม่ว่างในวันที่เขาจะพาฉันไปดูสถานที่สอนพิเศษ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป...ฉันว่าง</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">หลังจากนัดกันเป็นที่เรียบร้อย เขาโรศัพท์มาหาฉันถึง 2 ครั้ง </span><br /><span style="color:#cc33cc;">เพื่อขอเปลี่ยนเวลานัดเป็นเที่ยงครึ่ง และเตือนให้ฉันเอาเอกสารบางอย่างไปให้</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แค่นี้ก็ทำให้ฉันดีใจน่าดู... </span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ก่อนถึงเวลานัด 40 นาที ฉันตาลีตาเหลือกออกจากบ้าน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่แล้วก็ทันเวลาพอดี</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#333399;">ผมโทรศัพท์หาเธอก่อนเวลานัดเล็กน้อย พบว่าเธอกำลังใกล้จะมาถึงสถานที่นัด</span><br /><span style="color:#333399;">จู่ ๆ เธอก็โทรศัพท์เข้ามา เสียงใสในสายบอกผมว่า</span><br /><span style="color:#333399;">กระเป๋ารถเมล์บอกให้เธอลงป้ายซึ่งเธอก็คิดว่าไม่ใช่ที่ผมนัดไว้</span><br /><span style="color:#333399;"></span><br /><span style="color:#333399;">ผมรีบเดินมาตรงจุดที่เธอกำลังอยู่ ในขณะที่เธอก็รีบเดินมาในทางที่ผมบอกเช่นกัน</span><br /><span style="color:#333399;">และแล้วเราก็ไพด้พบกัน ผมรู้แล้วทำไมเธอถึงบอกว่าพ่อเธอค่อนข้างห่วงเธอมาก</span><br /><span style="color:#333399;">เธอมีความคิดหลายอย่างเป็นผู้ใหญื แต่บางเรื่องเธอกลับดูเด็กนัก...</span><br /><span style="color:#333399;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เราเดินไปบ้านที่ฉันจะสอนพิเศษในสัปดาห์หน้าซึ่งค่อนข้างไกลทีเดียว</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ระหว่างเดินเราก็คุยกันเรื่อย ๆ แต่ด้วยความที่เดินเร็วกันทั้งคู่ประกอบกับอากาศที่ร้อนอบอ้าว</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ทำเอาฉันเหงื่อไหลเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ บางครั้งก็รู้สึกร้อนวูบวาบที่หน้าอย่างบอกไม่ถูก</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เขาเป็นคนค่อนข้างคล่องตัว สังเกตจากการที่เขาเดินนำหน้าก่อนข้ามถนน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">และคำนวณจากจากเวลาที่เขาเดินมาหาฉันจากจุดที่รอฉันอยู่</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เขาดูเป็นคนไม่ค่อยเทคแคร์เพศตรงข้ามเท่าไหร่ แต่มันก็โอเคสำหรับฉัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#333399;">เมื่อถึงที่หมาย ผมสังเกตว่าเธอค่อนข้างเหนื่อยทีเดียว</span><br /><span style="color:#333399;">เธอเป็นคนเดินเร็วมาก จนผมนึกว่าเธอมีธุระต่อจากนี้ แต่เธอบอกว่าวันนี้เธอว่าง</span><br /><span style="color:#333399;"></span><br /><span style="color:#333399;">ผมแนะนำแม่ของน้องซึ่งจะให้เธอมาสอนแทนให้เธอรู้จัก</span><br /><span style="color:#333399;">และปล่อยให้เธอคุยกับผู้ปกครองเด็กตามสบาย</span><br /><span style="color:#333399;">ระหว่างนั้นเธอก็หันมาถามผมเป็นเชิงปรึกษาบ้าง</span><br /><span style="color:#333399;">ใช้เวลาไม่นานนัก การมาพบกับลูกศิษย์คนแรกที่ผมหาให้เธอก็จบลง</span><br /><span style="color:#333399;">ผมจึงชวนเธอไปทานอาหารที่ร้านแห่งหนึ่ง</span><br /><span style="color:#333399;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ที่ร้านอาหาร เราคุยรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องการสอน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">รวมไปถึงเรื่องส่วนตัวบางอย่าง การสนทนาเป็นไปด้วยดี ฉันไม่รู้สึกอึดอัด</span><br /><span style="color:#cc33cc;">นี่เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่มาทานข้าวกับเพศตรงข้าม 2 ต่อ 2</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ก่อนหน้านี้ฉันต้องเตือนตัวเองเสมอว่า เป็นเรื่องงาน ก่อนที่ใจจะเตลิดกันไปใหญ่</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">พอเข้าไปในร้าน เขาเลื่อนเก้าอี้ในฉันเป็นทีว่าเชิญนั่ง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">การกระทำแบบนี้อาจปกติสำหรับคนอื่น แต่กับคนที่ไม่เคยมีใครมาปฏิบัติด้วยแบบนี้อย่างฉัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ทำเอารู้สึกว่าเขาค่อนข้างเอาใจใส่ไม่น้อย</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">คุยกันไป เขาก็ไม่เลิกที่จะจ้องตา...ไม่ใช่เดี๋ยวเดียว </span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่มันนานกว่าครั้งที่ผ่านมาทุกครั้ง...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#333399;">ผมนั่งดูเธอเอาหลอดคนน้ำแข็งในแก้วไปเรื่อย ๆ </span><br /><span style="color:#333399;">เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ? แล้วเธอจะรู้ไหมว่าผมตั้งใจชวนเธอมาทานข้าว</span><br /><span style="color:#333399;">โอกาสที่ผมจะอยู่กับเธอ 2 คน คงมีไม่บ่อยนัก</span><br /><span style="color:#333399;"></span><br /><span style="color:#333399;">เส้นสปาเก็ตตี้ถูกหมุนด้วยส้อมก่อนจะวางใส่ช้อนและบรรจงป้อนเข้าปาก</span><br /><span style="color:#333399;">เธอเป็นคนที่ดูเรียบร้อยมากคนหนึ่ง ทานแต่ละคำเธอก็นำกระดาษมาซับปากกันเปื้อน</span><br /><span style="color:#333399;">ท่าทางของเธอทำให้ผมรู้สึกเพลินทีเดียว...</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">เขาบอกฉันว่าเขาเป็นคนค่อนข้างเบื่อง่าย ซึ่งเป็นนิสัยหนึ่งของฉันเช่นกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่สิ่งที่เขาชอบที่จะทำอย่างไม่มีวันเบื่อคือการเล่นบาสเก็ตบอล</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ซึ่งดูสมกับเขาดีเพราะรูปร่างของเขาสูงใหญ่ทีเดียว</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">จากคำบอกเล่าของเขา ทำให้ฉันได้รู้ว่า เขาเคยมีแฟน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แล้วตอนนี้ล่ะ ? ฉันอยากรู้จัง...</span><br /><br /><span style="color:#000099;">ผมสั่งคิดเงินเมื่อเราต่างรับประทานเรียบร้อยแล้ว</span><br /><span style="color:#000099;">เธอทานค่อนข้างน้อย แต่มันก็คงไม่แปลกเพราะเธอเป็นคนรูปร่างเล็ก</span><br /><span style="color:#000099;">เวลาที่เดินด้วยกันผมรู้สึกเหมือนมีน้องสาวตัวเล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ </span><br /><br /><span style="color:#000099;">ผมเดินไปส่งเธอที่ป้ายรถเมล์</span><br /><span style="color:#000099;">ระหว่างที่เดิน ผมรู้มาอีกว่า คุณพ่อของเธอค่อนข้างหวงเธอมาก</span><br /><span style="color:#000099;">ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะถ้าผมมีลูกสาวแบบเธอผมก็คงจะหวงเหมือนกัน</span><br /><span style="color:#000099;">แล้วผมล่ะ ผมจะมีทางเข้าไปอยู่ในใจของเธอได้บ้างไหม ?</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">เขารอรถเมลล์เป็นเพื่อนฉัน คอยส่งฉันขึ้นรถก่อนที่เขาจะนั่งเรือกลับบ้าน</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">...วันนี้ฉันมีความสุขจัง ยิ้มหน้าบานได้คนเดียวบ่อยครั้ง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ผู้ชายคนนี้ยังทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นเหมือนครั้งแรกที่เจอ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เขาเป็นคนทำอะไรคล่องตัว จึงดูเหมือนทำอะไรไม่ค่อยนุ่มนวล</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ซึ่งจะว่าไปฉันก็เหมือนกัน ถ้าขืนทำอะไรในอีกแบบฉันอาจจะคิดในแง่ไม่ดีก็เป็นได้</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">อนาคตเป็นเรื่องไม่แน่นอน ฉันจะอดทนรอดูต่อไป...</span><br /><br /><br /><span style="color:#333399;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-114224079902268778?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1142238122654429642006-03-10T13:01:00.000-07:002006-03-13T02:24:21.883-07:00<span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">เราเจอกันที่ร้านอาหารที่เดิมที่เราเคยพบกัน</span><br /><span style="color:#000099;">ผมพบเธอนั่งอยู่กับเพื่อนอีก 3 คน เธอแนะนำเพื่อนที่เธอชวนมาสัมภาษณ์งานให้ผมรู้จัก</span><br /><span style="color:#000099;">ผมรอเธออยู่พักหนึ่ง เธอจึงพาเพื่อนมานั่งสัมภาษณ์ที่โต๊ะตัวเดิม</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">เราคุยกันถึงเรื่องการสอนและเรื่องทั่ว ๆ ไป</span><br /><span style="color:#000099;">เธอเป็นคนยิ้มแย้ม สดใส ร่าเริง แต่ผมรู้สึกว่าวันนี้เธอแปลกไปกว่าวันก่อน</span><br /><span style="color:#000099;">เธอไม่ค่อยสบตาผมเหมือนที่เคย...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันตื่นเต้นเล็กน้อยเพราะรู้ว่าจะได้พบเขา</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ก่อนหน้านี้ฉันอ่านหนังสือจิตวิทยาเล่มหนึ่งเกี่ยวกับการสะกดใจคน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ทฤษฎีที่ได้อ่านมาฉันยังคงจำได้ แต่คราวนี้ฉันกลับไม่คิดที่จะใช้มัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เรื่องง่าย ๆ เช่น การสบตา กลับเป็นเรื่องยาก ฉันรู้สึกเขิน...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">การที่เรา 3 คน ได้นั่งคุยกัน ทำให้ฉันรู้เรื่องของเขามากขึ้นอีกหน่อย</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ได้เห็นรอยยิ้มของเขาใกล้ ๆ อีกนิด </span><br /><span style="color:#cc33cc;">บางทีมันอาจใกล้จนฉันชักสงสัยว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้รึเปล่านะ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">การปฏิบัติที่เป็นกันเองของเขากับทุก ๆ คน ทำให้ฉันรู้สึกว่า</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ที่เขาปฏิบัติกับฉันมันก็ไม่ได้พิเศษอะไร ฉันอาจคิดไปเองฝ่ายเดียว...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#000099;">เรานั่งอยู่ด้วยกันเกือบ 1 ชั่วโมง เธอทำให้ผมยิ้มและหัวเราะหลายครั้ง</span><br /><span style="color:#000099;">อยู่กับเธอแล้วผมมีความสุขทีเดียว จนต้องทิ้งมาดขรึม ๆ ไปชั่วคราว</span><br /><span style="color:#000099;">หลายครั้งที่ผมหยอกล้อเธอเล่น แต่เธอก็ตอบกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มในแบบของเธอ</span><br /><span style="color:#000099;">สีหน้าและแววตาแบบที่ผมไม่อยากละสายตาไปแม้แต่วินาที...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ถึงฉันจะเริ่มไม่แน่ใจว่าฉันชอบเขาจริง ๆ หรือเปล่า</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่อย่างน้อยฉันก็มีความสุขที่ได้พบเขา และความหวังเล็ก ๆ ของฉันก็ยังคงไม่หายไปไหน...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-114223812265442964?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1141279653280242742006-03-02T13:10:00.000-07:002006-03-03T00:10:32.966-07:00<span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">การที่ไม่ได้เจอเขาหลายวันทำให้ใจของฉันห่อเหี่ยวจนบอกไม่ถูก</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เมื่อคืนนี้ฉันบันทึกเสียงเพลง ๆ ใหม่ที่แต่งตอนคิดถึงเขาลงในโทรศัพท์</span><br /><span style="color:#cc33cc;">อีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้กว่าฉันจะได้พบเขาอีกครั้ง...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เมื่อเช้านี้ ฉันรู้สึกแปลก ๆ ตอนเดินลงบันได</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันเดินลงค่อนข้างช้าเพราะส้นรองเท้าที่สูงกว่าปกติกับกระเป๋าใบใหญ่ที่หอบอยู่</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่แทนที่ผู้ชายคนข้างหลังจะเดินเเซงไป เขากลับค่อย ๆ เดินตามลงมา</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ก่อนที่จะตรงไปยังห้องน้ำ ฉันแอบเหลือบมองผู้ชายคนนั้น</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เห็นใบหน้าของเขาเพียงเสี้ยวหนึ่ง แต่ด้วยสีผิวและความสูง...ต้องเป็นเขาเเน่ ๆ...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันทำธุระในห้องน้ำแล้วรีบออกมา ในใจรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็คงไม่ได้เจอ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่ความคิดก็พลันเปลี่ยนไป... </span><br /><span style="color:#cc33cc;">ขณะที่ฉันกำลังจะมองไปที่ทางเชื่อมที่คาดว่าเขาจะเดินไป ฉันกลับได้พบเขา...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เราคุยกันเพียงแป๊บเดียว ก่อนฉันจะเดินจากมาด้วยความเสียดาย</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่เขาก็เดินมายังห้องสมุดที่ฉันจะมาอ่านหนังสือเช่นกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันเลือกที่จะนั่งในมุมที่ไม่เห็นเขา ทั้งที่ใจอยากมองเขานาน ๆ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่ถ้าทำอย่างนั้นสมาธิของฉันต้องแตกกระเจิงเป็นแน่</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันทำได้เเค่เพียงนั่งอมยิ้มอ่านหนังสือเงียบ ๆ </span><br /><span style="color:#cc33cc;">ดีใจเหลือเดินที่ได้พบเขาอีกครั้ง...</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-114127965328024274?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1141278712692606042006-03-02T00:56:00.000-07:002006-03-03T00:19:11.400-07:00<span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">วันนี้ดีจัง...ผมได้พบกับเธออีกแล้ว<br />แม้เเค่ช่วงสั้น ๆ แต่ก็ทำให้ใจเหงา ๆ ของผมดีขึ้นพิกล</span><br /><span style="color:#000099;">เธอคงไม่รู้หรอกว่าผมคิดถึงเธอมากแค่ไหน</span><br /><span style="color:#000099;">เมื่ออาทิตย์ก่อน ผมแอบโทรศัพท์ไปหาเธอหลังจากวันที่เราได้พบกัน 1 วัน</span><br /><span style="color:#000099;">ผมแค่อยากได้ยินเสียงของเธอ...</span><br /><span style="color:#000099;"><br />ที่ตึกเรียน ผมเจอเธอโดยบังเอิญตอนกำลังเดินลงบันได<br />แต่เพราะเธออยู่ข้างหน้าผม เธอคงไม่เห็นผมก็เป็นได้</span><br /><span style="color:#000099;"><br />สุดทางบันไดชั้นสอง เธอเลี้ยวขวา ส่วนผมเลี้ยวซ้าย<br />ผมแอบหันหลังไปมอง พบว่าเธอเดินตรงไปที่ห้องน้ำ<br />ทั้ง ๆ ที่ผมก็มีจุดหมายที่กำลังจะไป<br />แต่อะไรไม่รู้ทำให้ผมต้องเปลี่ยนความตั้งใจนั้น...<br /><br />ผมหยุดรอเธอตรงทางเชื่อม ทางที่ผมคิดว่าเธอต้องเดินผ่าน<br />และแล้วเธอก็ผ่านมา... เธอทักผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเมื่อเจอ<br />เราเดินคุยกันเป็นระยะทางสั้น ๆ ก่อนที่ผมจะอวยพรให้เธอโชคดีในการสอบ<br />เธอกล่าวขอบคุณและเดินขึ้นบันไดเล็กอีกด้านหนึ่งของตึกไป<br /><br />...รู้สึกตัวอีกที ขาของผมก็เดินตามเธอขึ้นบันไดมาถึงห้องสมุด<br />เธอเดินไปเก็บของบางอย่างที่ล็อกเกอร์ทางด้านหน้า<br />ผมจึงต้องเดินเข้าไปก่อน เธอเดินตามเข้ามาและนั่งลงที่อีกมุมหนึ่งของห้องสมุด<br /><br />ถึงผนังจะกั้นไม่ให้ผมเห็นเธอ...แต่ภาพใบหน้าของเธอก็ลอยอยู่ในความคิดของผมเรียบร้อยแล้ว...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-114127871269260604?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1141023840020552592006-02-24T14:04:00.000-07:002006-03-03T00:22:48.963-07:00<span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">วันนี้ฉันมีนัดสัมภาษณ์งานที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">จากวันที่เห็นป้ายประกาศรับสมัครครูสอนพิเศษ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันรู้สึกสนใจ และรีบติดต่อไปทันที...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายคนหนึ่ง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันประเมินเอาเองว่าเขาน่าจะเป็นคนรูปร่างสูง และมีผิวคล้ำ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">น้ำเสียงของเขาไม่ทำให้ฉันประทับใจเท่าไรนัก</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">หลังจากติดต่อกันหลายครั้ง เราก็ได้เวลาสัมภาษณ์ที่แน่นอน</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ในวันนั้นเอง เบอร์โทรศัพท์ของเขาปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของฉัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันจึงติดต่อกลับไป ได้ความว่าเวลานัดหมายได้ถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันตอบตกลงและบอกไปว่า ขอเวลาอีก 10 นาที...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ที่ร้านอาหาร ฉันมองหาโต๊ะเลข 22 ที่เขานั่งอยู่</span><br /><span style="color:#cc33cc;">หลังจากสอบถามพนักงานจึงได้ความว่า</span><br /><span style="color:#cc33cc;">โต๊ะตัวนั้นอยู่ในมุมหนึ่งของบริเวณร้านที่ถูกจัดเป็นสัดส่วน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันเดินเข้าไปทักทายเขา เขา...คนที่ฉันเคยพบมาแล้วครั้งหนึ่ง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ชายร่างใหญ่ ผิวคล้ำ และดูเป็นผู้ใหญ่กว่าฉันมากคนนี้ที่ฉันพบเมื่อสัปดาห์ก่อน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">และคนเดียวกันกับที่ฉันเคยจินตการเล่น ๆ ถึงชายที่สนทนาในโทรศัพท์</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันนิ่งอึ้งอยู่ครึ่งวินาทีด้วยความไม่คาดคิด แต่ก็ทำตัวตามปรกติ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">การสนทนาตอนต้นค่อนข้างจะดูเป็นทางการ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เริ่มจากที่ฉันนั่งกรอกเอกสาร โดยที่เขาพูดรายละเอียดของงานให้ฟัง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เราเริ่มแลกเปลี่ยนความคิดบางมุมจากคำถามของเขา</span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกคือ แววตาที่เขามองมา</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เขามองตรงมาที่หน้าฉัน ฉันไม่ได้หลบตา แต่กลับมองตอบไปเช่นกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">มีบางคราวที่เขาเผยให้เห็นรอยยิ้ม...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ร</span><span style="color:#cc33cc;">อยยิ้มได้รูปกับฟันขาวที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด...</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">จู่ ๆ ก็มีคำถาม ๆ หนึ่งผุดขึ้นมาในความคิดของฉัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">"พี่มีแฟนรึยังคะ ?" ใจฉันอยากรู้ </span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่ก็นั่นแหละ คำถามบางอย่างก็เป็นคำถามที่ไม่สมควรหลุดออกมา...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เราสนทนากันต่อไปโดยที่มีเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นเป็นระยะ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันแอบรำคาญในภายหลังที่มันทำให้เวลาของเราสั้นลง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ถึงกระนั้นสิ่งที่ฉันได้รับในวันนี้จากท่าทาง คำพูด และรอยยิ้มของเขา </span><br /><span style="color:#cc33cc;">ทำให้ฉันแอบคิดไปว่าจะมีความสุขเพียงไหนถ้าได้ใกล้ชิดกับคนคนนี้</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ชายที่ดูอบอุ่น และมั่นคง...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่แล้วเวลาแห่งความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็หมดไป</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันเดินแยกออกมาจากร้านอาหารด้วยความรู้สึกหัวใจพองโต</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">...นี่ฉันตกหลุมรักเขาเข้าแล้วหรือไร ?...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><br /><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-114102384002055259?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1123516237891581152006-02-24T13:40:00.000-07:002006-03-03T00:25:54.736-07:00<span style="font-size:85%;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color:#000099;"></span></span></span><br /><span style="color:#000099;">วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมได้พบเจอคนที่ไม่เคยรู้จัก </span><br /><span style="color:#000099;">คราวนี้เป็นผู้หญิงร่างเล็ก ผมประบ่า ท่าทางธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ</span><br /><span style="color:#000099;">เธอบอกว่าเธอเป็นครูสอนเปียโน และเธออยากมีประสบการณ์สอนวิชาภาษาอังกฤษ </span><br /><span style="color:#000099;">ภาษาไทย และคณิตศาสตร์</span><br /><span style="color:#000099;">ขณะที่ผมสัมภาษณ์เธอผมสังเกตได้ว่า</span><br /><span style="color:#000099;">เธอเป็นคนรักเด็ก และมีทักษะด้านการสอนพอสมควร</span><br /><br /><span style="color:#000099;">เราคุยกันประมาณ 30 นาที </span><br /><span style="color:#000099;">ขณะที่แลกเปลี่ยนข้อมูลซึ่งกันและกัน ผมอดไม่ได้ที่จะจ้องมองแววตาของเธอ </span><br /><span style="color:#000099;">ตาของเธอสื่อความหมายอะไรสักอย่างที่ผมเดาไม่ออก<br />ผมจ้องมองมัน...เวลาราวกับหยุดนิ่งชั่วขณะ</span><br /><br /><span style="color:#000099;">เธอเป็นคนที่มีความคิดในมุมมองไม่ไกลจากผม</span><br /><span style="color:#000099;">แต่กลับทำให้ผมรู้สึกสนใจ จนอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมาบ่อยครั้ง</span><br /><span style="color:#000099;">การสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่นและเรียบง่าย</span><br /><span style="color:#000099;">จนกระทั่งผมหมดคำถามที่ใช้ในการสัมภาษณ์ การพบปะครั้งนี้จึงสิ้นสุดลง</span><br /><span style="color:#000099;">เธอเดินออกจากโต๊ะในมุมของร้านอาหารแห่งนี้ไป</span><br /><span style="color:#000099;">เธอไม่ได้หันกลับมา...</span><br /><span style="color:#000099;">แต่ผมกลับจำรอยยิ้มและท่าทีของเธอได้แม่นยำ...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">...เธอจะรู้สึกเหมือนผมไหม?...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="font-size:0;"><span style="color:#000099;"></span><br /></span><span style="font-size:0;"><br /><br /></span><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:85%;"></span><span style="color:#000099;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-112351623789158115?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1123074215803467402005-08-03T20:05:00.000-07:002005-08-03T06:05:30.013-07:00<span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">ตุ๊กตานักบัลเล่ย์กำลังเต้นรำอยู่บนลานวงกลมของกล่องดนตรี เด็กน้อยซบหน้ากับมือมองตุ๊กตาสาวสวยตาเป็นประกาย บางครั้งหลับตาพริ้มเงี่ยหูฟังคนตรีเสียงหวานที่บรรเลงออกมา<br /><br />“ไปกันได้แล้วลูก” มารดาของเธอเรียกและจูงมือเตรียมเดินออกจากร้านค้า<br />“พรุ่งนี้หนูขอมาใหม่นะคะคุณป้า” หนูน้อยกล่าวอำลา ฉันยิ้มรับและเก็บกล่องดนตรีนั้นไว้ในตู้ตามเดิม<br /><br />เย็นวันต่อมา เด็กน้อยไม่ได้มาที่ร้านของฉัน ฉันคอยอยู่จนปิดร้านแต่เธอก็ไม่มา...<br /><br />3 วันต่อมา ฉันบังเอิญพบคุณแม่ของเธอในซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง เธอบอกฉันว่าตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของเธอกำลังรับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาล...ขาของเธอหักระหว่างพยายามฝึกซ้อมบัลเล่ย์<br /><br />“หนูพยายามกระโดดให้สูง ๆ ค่ะ แต่ไม่ทันระวังก็เลยหกล้ม” เด็กหญิงตอบด้วยแววตาอันสดใสเช่นเคย<br />“ดีแล้วล่ะจ้ะ คราวหน้าจะได้ระวังให้มากขึ้น” ฉันพูดพลางขยับมือไปแตะหัวไหล่ของเธอ ใกล้จนสังเกตเห็นหยาดน้ำใส ๆ คลออยู่ในดวงตาคู่นั้น กลบแววตาสดใสหมดสิ้น...<br /><br />ฉันรู้ภายหลังว่าเด็กหญิงไม่สามารถกลับมาเต้นบัลเล่ย์ได้อีก ความฝันของเธอคงจะจบลง<br /><br />เย็นวันนั้นฉันกลับไปที่ร้าน หยิบกล่องดนตรีที่มีนักบัลเล่ย์เจ้าของผมสีน้ำตาลและตาสีฟ้าคู่นั้นออกมา เธอยังคงยิ้มหวานให้ฉันและคนอื่น ๆ เหมือนเคย ฉันเปลี่ยนชุดใหม่ที่เพิ่งเย็บเสร็จให้เธอและเอาเธอใส่ลงไปในกล่อง ห่อด้วยกระดาษสีสวยและติดริบบิ้น ตอนนี้ตุ๊กตานักบัลเล่ย์คงมีค่าสำรับเด็กน้อยมากกว่าฉัน<br /><br />ตอนอายุเท่ากับเด็กคนนี้ฉันก็มีฝันแบบเดียวกับเธอ แต่ฝันของฉันไม่มีวันเป็นจริง ฉันต้องทำงานหนักตั้งแต่เด็ก เมื่อโตสิ่งที่ฉันพอจะทำได้ก็คือเก็บเงินซื้อตุ๊กตานักบัลเล่ย์ตัวนี้ เธอขับกล่อมฉันยามเคลิ้มหลับ ทั้งยังเต้นรำในความฝันของฉันตลอดมาเป็นเวลาหลายปี แต่ตอนนี้ฉันยินดีจะมอบเธอให้กับหนูน้อยผู้โชคร้าย<br /><br />หลายปีต่อมาเมื่อเด็กน้อยในอดีตเติบโตขึ้น เธอกลับมาที่ร้านของฉันอีกครั้ง เธอมอบกล่องของขวัญกล่องหนึ่งให้ฉัน เมื่อเปิดออกดู ตุ๊กตานักบัลเล่ย์กำลังมองมาที่ฉัน ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอ<br />“ตุ๊กตาตัวนี้บอกหนูว่าเธออยากกลับมาอยู่กับคุณป้าค่ะ” แววตาของเธอแสดงออกถึงความตั้งมั่นที่จะเอาของสิ่งนี้มาคืนฉัน<br />“วันนี้ความฝันของหนูเป็นจริงแล้วค่ะ หนูได้เป็นนักดนตรีเล่นประกอบการแสดงบัลเล่ย์” เธอพูดพร้อมยกกระเป๋าไวโอลินข้างกายขึ้นมาให้ฉันดู<br /><br />เรานั่งคุยกันพักหนึ่งก่อนที่เธอจะขอตัวกลับบ้าน เธอบอกกับฉันว่า คนเรามีหลายความฝัน ถึงแม้เราจะไม่สามารถทำฝันหนึ่งให้สำเร็จได้แต่มันไม่ได้แปลว่าอีกหลายร้อยความฝันจะต้องพังลงตาม<br /><br />คืนนั้นก่อนนอน ฉันไขลานกล่องดนตรี ตุ๊กตานักบัลเล่ย์เต้นรำอวดรอยยิ้มอีกครั้ง ฉันหลับตาลงพร้อมบอกกับตัวเองว่า...พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มทำฝันที่เหลือของฉัน...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-112307421580346740?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1123073871947497482005-08-03T20:03:00.000-07:002005-08-03T06:02:04.776-07:00<span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาของผม คำว่า“เพื่อน”คงจะเป็นคำที่ผมได้รู้ความหมายมากกว่าเดิมในระยะหลัง ทั้งที่ผมใช้มันมากว่าค่อนชีวิต<br /><br />แปลกดีที่ในโลกนี้มีคนคนหนึ่งที่ถึงแม้ไม่ได้มีความเชื่อมโยงกันมาก่อนแต่สามารถเปลี่ยนทัศนคติหลาย ๆ แง่ของเรา สถานการณ์หลายหลากแปรเปลี่ยนไปเมื่อมีคนคนนี้เพิ่มขึ้นอีกคน<br /><br />ผมไม่ได้หมายถึงเพื่อนทั่วไป ผมกำลังพูดถึงคนที่คุณสามารถเรียกเขาว่า “เพื่อน” อย่างเต็มปาก คนที่คุณดีใจทุกครั้งเมื่อได้พบ คนที่รับรู้ความในใจของคุณเพียงสื่อสารกันด้วยสายตา คนที่คุณห่วงใยเขาและเขาก็ห่วงใยคุณ คนที่พร้อมรับฟังเรื่องราวและความในใจของคุณ คนที่คุณ...ไม่สามารถนิยามความหมายของเขาได้หมด<br /><br />ผมเคยดูโฆษณาสุรายี่ห้อหนึ่งซึ่งกล่าวว่า “คำว่าแท้...คุณเท่านั้นที่รู้” ผมพยักหน้าให้กับตัวเองในใจ ใช่...ผมรู้ ผมโชคดีกว่าใครหลาย ๆ คนที่ผมมีเพื่อนแท้...เพื่อนรัก เขาเป็นคนที่ทำให้ผมภูมิใจในตัวเอง เขาคอยเป็นกำลังใจและแรงผลักดัน เขาเป็นคนที่ผมอยากให้ยืนอยู่ข้าง ๆ ในวันที่ผมประสบความสำเร็จเพราะเขาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมมีวันนั้น และถ้าจะมีใครนอกเหนือจากครอบครัวยามเมื่อแก่เฒ่าที่ผมอยากอยู่ด้วย...ผมหวังให้เป็นเขา<br /><br />เมื่อไม่นานมานี้ มีเหตุการณ์ ๆ หนึ่งเกิดขึ้นกับผม...ผมเลิกคบเพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนคนที่เพิ่งจะผ่านเข้ามาในชีวิตของผมได้ไม่นาน และผมยังคงต้องพบเขาต่อไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง...ผมตัดสินใจเลิกติดต่อกับคนคนนั้น เลิกพูดคุย เลิกคบหา ผมคงทนไม่ได้ที่จะต้องใส่หน้ากากเปื้อนรอยยิ้มทำทีเป็นว่าผมยังรู้สึกกับเขาเช่นเดิม...<br /><br />ถึงวันนี้บางครั้งผมรู้สึกเสียใจ เพราะครั้งหนึ่งผมกับเขาเคยมีช่วงเวลาดีดีร่วมกันมา ผมไม่ได้เกลียดทุกสิ่งที่เป็นตัวเขา เรื่องน่าประทับใจที่เขาได้เคยกระทำไว้ มันยังคงบันทึกอยู่ในใจของผม แต่การกระทำบางอย่างของเขาทำให้ผมตัดสินใจเดินทางนี้ ผมเคยพูดออกมาว่า “มีเพื่อนไม่ดีสักคนกับไม่มีเลยอันไหนจะดีกว่า” แน่นอนทุกคนล้วนรู้คำตอบ<br /><br />ความหม่นหมองที่เกิดขึ้นในใจครั้งนี้ทำให้ผมต้องย้อนถามตัวเองอีกครั้ง...ในเมื่อรู้สึกไม่ดีแล้วทำไมจึงทำ? ผมหัวเราะหยันตัวเองในใจ ผมยังเป็นคนคนหนึ่งที่ยอมแบกอะไรสักอย่างไว้บนบ่าและยอมที่จะมีก้อนแข็ง ๆ กดทับบนหน้าอก<br /><br />แต่สำหรับคนที่ผมรู้ว่า“แท้” ผมจะไม่ยอมให้เรื่องอย่างนี้เกิดขึ้น ผมยอมที่จะปล่อยของบนบ่าให้ตกลงกับพื้น ทิ้งก้อนแข็ง ๆ นั้นออกไปจากใจ เพราะมันดีกว่าการที่ผมจะต้องเสียเขาไปตลอดชีวิต...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-112307387194749748?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1123001458576691472005-08-02T23:52:00.000-07:002005-08-02T11:39:27.566-07:00<span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">บนทางเดินที่ปูลาดด้วยแผ่นปูนที่ทอดยาวไปเบื้องหน้า หญิงสาวเหม่อมองทิวทัศน์รอบกาย ใบไม้เขียวขจี ต้นหญ้าอ่อน ๆ ที่เพิ่งได้รับการปูลงในสนามได้ไม่นาน บรรยากาศหลังสายฝนที่หล่นโปรยมาตลอดเช้าชวนให้เธอเดินทอดน่องยุติกิจกรรมอันเร่งรีบโดยพลัน ภาพนั้นประจักษ์แก่สายตาชายหนุ่มที่อยู่ห่างออกไป เขากำลังจับภาพเธอผู้นี้ ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เกือบจะเป็นทุกครั้งที่ร่างของเธอได้เคลื่อนผ่านทางเดินสายนี้ ณ เวลาเดียวกันนี้ หญิงสาวที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่าใคร แต่เธอทำให้ใจของเขาเต้นต่างไปจากเดิม<br /><br />เป็นเวลากว่าสองเดือนแล้วที่ชายหนุ่มเฝ้ามองเธอจากมุม ๆ หนึ่งของตัวตึก วันนี้เขาตัดสินใจ...เขาอยากรู้จักเธอ<br /><br />เขาสาวเท้าออกจากเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งมองเธอเป็นประจำ ม้านั่งตัวเก่าที่รองรับทั้งความสุขยามที่เขาเฝ้าสังเกตอากัปกิริยาต่าง ๆ ของเธอและความผิดหวังในวันที่ไม่ได้เห็นเธอแม้เงา<br /><br />“สวัสดีครับ คุณจะว่าอะไรมั๊ยถ้าผมจะขอเบอร์โทรศัพท์คุณ” ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาท่าทางสุภาพที่ยืนห่างออกไปเพียง 2 ก้าวถามเธอ<br />“เอาไปทำไมเหรอคะ?” เธอเอ่ยหลังจากที่นิ่งอึ้งราว 2-3 วินาที ถ้อยคำและน้ำเสียงของเขายากเหลือเกินที่จะปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หรือแม้แต่เลี่ยงไปด้วยการไม่เจรจาสักคำ<br />“ผมอยากรู้จักคุณครับ ผมอยากพิสูจน์ว่าผีเสื้อที่บินในท้องผมยามเห็นคุณจะบ่งบอกว่าผมได้เจอคนที่รอคอยมานานได้จริงหรือเปล่า”<br />เธอคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ กับคำพูดและความเชื่อแปลก ๆ ของเขา ท่าทางของเขาไม่ได้ดูเหมือนคนไร้สติหรือผู้ชายกระล่อนที่สรรหาถ้อยคำมามัดใจหญิงสาวทั่วไป<br />“แล้วตอนนี้ผีเสื้อในท้องคุณบินอยู่รึเปล่าคะ?” คำถามที่เธอไม่เคยคิดว่าเธอจะได้เอ่ยกับใครหลุดออกมา<br />“บินแรงกว่าครั้งไหนเลยครับ ผมขอโอกาสได้รู้จักคุณซักครั้งได้ไหม? ผมขอโทษที่มันดูแปลก แต่ผมคงทนไม่ได้ถ้าวันนึงไม่ได้เห็นคุณเดินผ่านที่ตรงนี้อีก”<br /></span><br /><span style="color:#cc33cc;">หญิงสาวชั่งใจอยู่อึดใจหนึ่ง เธอหยิบกระดาษและปากกาออกมาจากกระเป๋า บันทึกชื่อเล่นและเบอร์โทรศัพท์ของเธอส่งไปให้เขา ใบหน้าของชายหนุ่มปรากฏรอยยิ้มทั้งดวงตาและมุมปาก เขาถือกระดาษไว้ในมืออย่างทะนุถนอม แทบไม่เชื่อสายตาตนเองยามก้มลงอ่านข้อความบนกระดาษแผ่นนั้น<br /><br />หลังจากที่ยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้กับเขา หญิงสาวเดินก้มหน้าจากไป เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงยอมทำอะไรแบบนี้ แต่คำตอบดูจะอยู่ไม่ไกล เพราะเวลานี้ผีเสื้อในท้องของเธอกำลังกระพือปีกบินแรงกว่าครั้งไหน ๆ เช่นกัน...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-112300145857669147?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1123001337471787392005-08-02T23:50:00.000-07:002005-08-02T10:23:32.786-07:00<span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">วันนี้ผมเดินทางออกจากบ้านไปยังสถานที่ที่คุ้นเคยเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่สิ่งที่ผมได้เห็นกลับมีอะไรสะกิดความคิดของผมอย่างประหลาด…<br /><br />ขณะที่รถประจำทางที่ผมโดยสารกำลังเคลื่อนผ่านวัด ๆ หนึ่งอย่างช้า ๆ ท่ามกลางละอองฝน ผมสังเกตเห็นร่าง ๆ หนึ่งอาศัยตู้โทรศัพท์เป็นที่กำบัง เขาผู้นั้นตัดผมสั้นเกรียน เปลือยกายท่อนบนเผยให้เห็ดมัดกล้ามอย่างชัดเจน ร่างนั้นนั่งอยู่บนพื้นปูนที่ล้อมรอบด้วยกระจก 4 ด้าน สายตาทอดออกไปภายนอก ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของผมคือ เขาเป็นคนบ้า แต่ภาพที่ปรากฏนั้นต่างจากคนบ้าทั่วไปที่ผมเคยพบเห็น เขานั่งยืดตัวตรงไม่เกรงต่อสายตาใคร ดวงตาจับจ้องไปยังสิ่ง ๆ หนึ่งที่ผมไม่สามารถเดาได้ว่ามันคืออะไร เขานั่งด้วยท่าทางสงบนิ่งและมาดมั่นเช่นนี้ตลอดเวลาที่กรอบหน้าต่างเปื้อนหยาดน้ำฝนของรถประจำทางจะบรรจุภาพนั้นได้ รถเมล์ได้เคลื่อนตัวไปทีละน้อยจนภาพชายผู้นั้นหลุดจากกรอบไป ห่างจากตู้โทรศัพท์นั้นเพียง 5-6 ฟุต หญิงอายุประมาณ 40 - 45 ปีกำลังยิ้มยิงฟัน ท่าทางของเธอและพลาสติกที่พันรอบตัวทำให้ผมแอบคิดในใจ...คนบ้าอีกแล้ว?<br />ตอนนี้ผมกลับมาย้อนถามตัวเอง รู้ได้ยังไงว่าเขาบ้า? หรือผมเองต่างหากที่เป็นคนบ้า เที่ยวหาว่าคนอื่นเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ เราเอาอะไรมาตัดสินคนคนหนึ่งที่เราไม่เคยเข้าไปสัมผัสแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิตเขา ถึงแม้หลายคนอาจมองเขาว่าสติไม่สมประกอบ แต่ใครจะรู้ดีเท่าตัวเขาเอง บางทีเขาอาจรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เขาอาจกำลังเลือกทางเดินให้กับชีวิตของตัวเอง มีโลกของเขาที่ไม่เหมือนของใคร<br /><br />ย้อนกลับมาดูตัวเอง เรานี่แหละบ้าหรือเปล่า? ชีวิตหนึ่งยาวนานเพียงไม่กี่หมื่นวัน แต่มัวเอาเวลาไปแข่งขันต่อสู้กัน แก่นแย่งสิ่งที่ไม่ใช่ของตน กอบโกยผลประโยชน์ให้กับตัวเองและพวกพ้อง แทนที่เราจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เกื้อหนุนจุนเจือ ไม่ต้องวิ่งแข่งกับเวลา...แต่ก็นั่นแหละ ถนนสายที่เรา ๆ เดินกันอยู่มันถูกใช้สืบต่อกันมาอย่างยาวนานจนเรายอมรับและบางครั้งก็ต้องทำใจที่จะใช้เส้นทางสายนี้ต่อไป แต่สำหรับคนที่ใคร ๆ ต่างเรียกว่า “คนบ้า” เช่นเขา อาจจะมองว่าถนนสายนี้โสมมเกินไปก็เป็นได้...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-112300133747178739?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1122908664067045752005-08-01T22:05:00.000-07:002005-08-02T10:33:42.013-07:00<span style="font-size:0;"><span style="color:#cc33cc;"></span></span><br /><span style="color:#cc33cc;">วันนี้ฝนตกตลอดวัน...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">อากาศเย็น ๆ แว่วผ่านมากระทบผิวกายยามที่ฉันแนบหน้าเข้ากับความนุ่มของผ้าห่ม</span><br /><span style="color:#cc33cc;">วันสบาย ๆ แบบนี้ ไม่ได้มีบ่อยนัก ฉันเลยถือโอกาสนี้ชาร์จแบตฯ ให้กับตัวเอง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันนอนหลับตาอยู่อย่างนั้น ปลดปล่อยสิ่งที่รุมเร้า สัมผัสเพียงความนุ่มสบายและสายลมเย็น</span><br /><span style="color:#cc33cc;">โลกหมุน เข็มนาฬิกาเดิน แต่วินาทีนี้ฉันขอหยุดนิ่ง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ความสุขของชีวิตคืออะไรกันนะ ฉันเคยถามตัวเอง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">คำตอบนั้นเกิดขึ้นบ่อยครั้งโดยไม่ต้องมีใครมาบอก</span><br /><span style="color:#cc33cc;">...เวลาที่หัวใจเราได้โบยบินนั่นไง... อย่างตอนนี้ที่ใจฉันได้บินไปไกลสุดสายตา</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ฉันรักเวลาที่ได้ปลดปล่อยหัวใจออกจากกรงจัง </span><br /><span style="color:#cc33cc;">ความสุขออกมาพร้อมกับสัมผัสที่นุ่มนวล และกลิ่นหอมละมุน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ชีวิตของฉันจะยืนยาวซักเท่าไหร่นะ ไม่มีใครรู้หรอก</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ขอให้ฉันได้มีความสุขกับแต่ละวันของชีวิตเถอะนะ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">และก็หวังว่าอีกหลาย ๆ คนจะมีความสุขกับชีวิตของตนเช่นกัน : )</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-112290866406704575?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-15001947.post-1122905627442528132005-08-01T21:20:00.000-07:002005-08-02T10:29:26.926-07:00<span style="color:#000099;"><span style="font-family:courier new;"></span></span><br /><span style="color:#000099;"><span style="font-family:courier new;">วันนี้ผมได้เข้ามา ณ สถานที่แห่งหนึ่ง สถานที่เล็ก ๆ จากดินแดนอันกว้างใหญ่</span><br /><span style="font-family:courier new;">ผมเริ่มปลูกบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ที่ผมจะสามารถใช้ชีวิตตามแนวทางของตัวเอง</span><br /><span style="font-family:courier new;">ก้าวแรกที่เหยียบย่างลงมา มีเพียงผืนดินที่ว่างเปล่า </span><br /></span><span style="color:#000099;"><span style="font-family:courier new;">แต่ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะสร้าง...บ้านของผม<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">แผ่นไม้ ตะปู เสา เหล็ก ถูกนำมาประกอบเข้าด้วยกัน ทีละชิ้นส่วน</span><br /><span style="font-family:courier new;">ผมทำมันอย่างช้า ๆ แต่ตั้งมั่น มันจะเป็นบ้านที่มีตัวตน ไม่ใช่เพียงความฝันอีกต่อไป</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">วันนี้ผมเริ่มที่จะวางฐานของบ้าน...ฐานแห่งความฝันของผม</span><br /><span style="font-family:courier new;">หวังเพียงว่า ผมจะมีกำลังกายกำลังใจที่จะสร้างบ้านหลังนี้ต่อไป</span><br /><span style="font-family:courier new;">ถึงวันนั้น บ้านหลังเล็กคงจะได้รับการทาสีและตกแต่ง</span><br /><span style="font-family:courier new;">มีทั้งกลิ่นอาย ร่อยรอยแห่งการใช้ชีวิต และอบอวลไปด้วยความรู้สึกของผู้เป็นเจ้าของ</span><br /></span><span style="color:#000099;"><span style="font-family:courier new;">ทุกตารางนิ้วที่ผมจะสร้างนับจากนี้ ผมจะทำมันด้วยหัวใจ<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">สักวันผมจะยืนมองบ้านของผมด้วยความภูมิใจที่ครั้งหนึ่งในชีวิตผมได้สร้างมันด้วยตัวผมเอง...</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><br /></span><span style="color:#000099;"></span><div align="center"><span style="font-family:Courier New;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:Courier New;color:#000099;">- ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผมครับ -</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15001947-112290562744252813?l=kimsira.blogspot.com' alt='' /></div>kimsirahttp://www.blogger.com/profile/16885204750027016951noreply@blogger.com4