F o u r t h

การที่ไม่ได้เจอเขาหลายวันทำให้ใจของฉันห่อเหี่ยวจนบอกไม่ถูก
เมื่อคืนนี้ฉันบันทึกเสียงเพลง ๆ ใหม่ที่แต่งตอนคิดถึงเขาลงในโทรศัพท์
อีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้กว่าฉันจะได้พบเขาอีกครั้ง...

เมื่อเช้านี้ ฉันรู้สึกแปลก ๆ ตอนเดินลงบันได
ฉันเดินลงค่อนข้างช้าเพราะส้นรองเท้าที่สูงกว่าปกติกับกระเป๋าใบใหญ่ที่หอบอยู่
แต่แทนที่ผู้ชายคนข้างหลังจะเดินเเซงไป เขากลับค่อย ๆ เดินตามลงมา

ก่อนที่จะตรงไปยังห้องน้ำ ฉันแอบเหลือบมองผู้ชายคนนั้น
เห็นใบหน้าของเขาเพียงเสี้ยวหนึ่ง แต่ด้วยสีผิวและความสูง...ต้องเป็นเขาเเน่ ๆ...

ฉันทำธุระในห้องน้ำแล้วรีบออกมา ในใจรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็คงไม่ได้เจอ
แต่ความคิดก็พลันเปลี่ยนไป...
ขณะที่ฉันกำลังจะมองไปที่ทางเชื่อมที่คาดว่าเขาจะเดินไป ฉันกลับได้พบเขา...

เราคุยกันเพียงแป๊บเดียว ก่อนฉันจะเดินจากมาด้วยความเสียดาย
แต่เขาก็เดินมายังห้องสมุดที่ฉันจะมาอ่านหนังสือเช่นกัน
ฉันเลือกที่จะนั่งในมุมที่ไม่เห็นเขา ทั้งที่ใจอยากมองเขานาน ๆ
แต่ถ้าทำอย่างนั้นสมาธิของฉันต้องแตกกระเจิงเป็นแน่

ฉันทำได้เเค่เพียงนั่งอมยิ้มอ่านหนังสือเงียบ ๆ
ดีใจเหลือเดินที่ได้พบเขาอีกครั้ง...