อวสาน ?

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะผมนั่งเล่นอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง
เสียงใสปลายสายนั้นเริ่มคุ้นหูมากขึ้นทุกที วันนี้ผมเพิ่งพบเธอ...

วันนี้ฉันต้องโทรศัพท์ไปกวนใจเขาอีกครั้ง...อาจเป็นครั้งสุดท้าย...

ผมรู้ทันทีตั้งแต่วาบแรกที่เห็นชื่อเธอปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์
เราคงไม่ได้พบกันบ่อยแบบที่ผมแอบหวังไว้อีกแล้ว...

ฉันโทรศัพท์ไปเพื่อบอกเขาว่าที่บ้านไม่อนุญาตให้สอนพิเศษตามบ้าน
ก่อนหน้านี้ฉันเสียใจ นอนร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียว
อยากรู้เหลือเกิน...ฉันเสียใจที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำมาตลอด
หรือ เสียใจที่ฉันคงไม่ได้มีโอกาสอยู่ใกล้เขาอีก...

ผมรอให้เธอเล่าเรื่องที่ผมพอจะเดาออกตั้งแต่แรก
แต่เมื่อสิ่งที่เธอเล่าถูกกลั่นกรองออกมาหมด
ผมได้แต่ถอนใจ...

คุยกันเพียงนาทีกว่า ๆ เราก็ไม่มีเรื่องที่ต้องคุยกันอีก
มันคงเป็นการติดต่อครั้งสุดท้าย...

ผมรู้ว่าเธอเสียใจ น้ำเสียงเธอสั่นนิด ๆ
แต่ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรเป็นการปลอบโยน

วางสายแล้ว...อวสานแล้ว...