เพื่อน

ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาของผม คำว่า“เพื่อน”คงจะเป็นคำที่ผมได้รู้ความหมายมากกว่าเดิมในระยะหลัง ทั้งที่ผมใช้มันมากว่าค่อนชีวิต

แปลกดีที่ในโลกนี้มีคนคนหนึ่งที่ถึงแม้ไม่ได้มีความเชื่อมโยงกันมาก่อนแต่สามารถเปลี่ยนทัศนคติหลาย ๆ แง่ของเรา สถานการณ์หลายหลากแปรเปลี่ยนไปเมื่อมีคนคนนี้เพิ่มขึ้นอีกคน

ผมไม่ได้หมายถึงเพื่อนทั่วไป ผมกำลังพูดถึงคนที่คุณสามารถเรียกเขาว่า “เพื่อน” อย่างเต็มปาก คนที่คุณดีใจทุกครั้งเมื่อได้พบ คนที่รับรู้ความในใจของคุณเพียงสื่อสารกันด้วยสายตา คนที่คุณห่วงใยเขาและเขาก็ห่วงใยคุณ คนที่พร้อมรับฟังเรื่องราวและความในใจของคุณ คนที่คุณ...ไม่สามารถนิยามความหมายของเขาได้หมด

ผมเคยดูโฆษณาสุรายี่ห้อหนึ่งซึ่งกล่าวว่า “คำว่าแท้...คุณเท่านั้นที่รู้” ผมพยักหน้าให้กับตัวเองในใจ ใช่...ผมรู้ ผมโชคดีกว่าใครหลาย ๆ คนที่ผมมีเพื่อนแท้...เพื่อนรัก เขาเป็นคนที่ทำให้ผมภูมิใจในตัวเอง เขาคอยเป็นกำลังใจและแรงผลักดัน เขาเป็นคนที่ผมอยากให้ยืนอยู่ข้าง ๆ ในวันที่ผมประสบความสำเร็จเพราะเขาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมมีวันนั้น และถ้าจะมีใครนอกเหนือจากครอบครัวยามเมื่อแก่เฒ่าที่ผมอยากอยู่ด้วย...ผมหวังให้เป็นเขา

เมื่อไม่นานมานี้ มีเหตุการณ์ ๆ หนึ่งเกิดขึ้นกับผม...ผมเลิกคบเพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนคนที่เพิ่งจะผ่านเข้ามาในชีวิตของผมได้ไม่นาน และผมยังคงต้องพบเขาต่อไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง...ผมตัดสินใจเลิกติดต่อกับคนคนนั้น เลิกพูดคุย เลิกคบหา ผมคงทนไม่ได้ที่จะต้องใส่หน้ากากเปื้อนรอยยิ้มทำทีเป็นว่าผมยังรู้สึกกับเขาเช่นเดิม...

ถึงวันนี้บางครั้งผมรู้สึกเสียใจ เพราะครั้งหนึ่งผมกับเขาเคยมีช่วงเวลาดีดีร่วมกันมา ผมไม่ได้เกลียดทุกสิ่งที่เป็นตัวเขา เรื่องน่าประทับใจที่เขาได้เคยกระทำไว้ มันยังคงบันทึกอยู่ในใจของผม แต่การกระทำบางอย่างของเขาทำให้ผมตัดสินใจเดินทางนี้ ผมเคยพูดออกมาว่า “มีเพื่อนไม่ดีสักคนกับไม่มีเลยอันไหนจะดีกว่า” แน่นอนทุกคนล้วนรู้คำตอบ

ความหม่นหมองที่เกิดขึ้นในใจครั้งนี้ทำให้ผมต้องย้อนถามตัวเองอีกครั้ง...ในเมื่อรู้สึกไม่ดีแล้วทำไมจึงทำ? ผมหัวเราะหยันตัวเองในใจ ผมยังเป็นคนคนหนึ่งที่ยอมแบกอะไรสักอย่างไว้บนบ่าและยอมที่จะมีก้อนแข็ง ๆ กดทับบนหน้าอก

แต่สำหรับคนที่ผมรู้ว่า“แท้” ผมจะไม่ยอมให้เรื่องอย่างนี้เกิดขึ้น ผมยอมที่จะปล่อยของบนบ่าให้ตกลงกับพื้น ทิ้งก้อนแข็ง ๆ นั้นออกไปจากใจ เพราะมันดีกว่าการที่ผมจะต้องเสียเขาไปตลอดชีวิต...