บ้า !?!

วันนี้ผมเดินทางออกจากบ้านไปยังสถานที่ที่คุ้นเคยเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่สิ่งที่ผมได้เห็นกลับมีอะไรสะกิดความคิดของผมอย่างประหลาด…

ขณะที่รถประจำทางที่ผมโดยสารกำลังเคลื่อนผ่านวัด ๆ หนึ่งอย่างช้า ๆ ท่ามกลางละอองฝน ผมสังเกตเห็นร่าง ๆ หนึ่งอาศัยตู้โทรศัพท์เป็นที่กำบัง เขาผู้นั้นตัดผมสั้นเกรียน เปลือยกายท่อนบนเผยให้เห็ดมัดกล้ามอย่างชัดเจน ร่างนั้นนั่งอยู่บนพื้นปูนที่ล้อมรอบด้วยกระจก 4 ด้าน สายตาทอดออกไปภายนอก ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของผมคือ เขาเป็นคนบ้า แต่ภาพที่ปรากฏนั้นต่างจากคนบ้าทั่วไปที่ผมเคยพบเห็น เขานั่งยืดตัวตรงไม่เกรงต่อสายตาใคร ดวงตาจับจ้องไปยังสิ่ง ๆ หนึ่งที่ผมไม่สามารถเดาได้ว่ามันคืออะไร เขานั่งด้วยท่าทางสงบนิ่งและมาดมั่นเช่นนี้ตลอดเวลาที่กรอบหน้าต่างเปื้อนหยาดน้ำฝนของรถประจำทางจะบรรจุภาพนั้นได้ รถเมล์ได้เคลื่อนตัวไปทีละน้อยจนภาพชายผู้นั้นหลุดจากกรอบไป ห่างจากตู้โทรศัพท์นั้นเพียง 5-6 ฟุต หญิงอายุประมาณ 40 - 45 ปีกำลังยิ้มยิงฟัน ท่าทางของเธอและพลาสติกที่พันรอบตัวทำให้ผมแอบคิดในใจ...คนบ้าอีกแล้ว?
ตอนนี้ผมกลับมาย้อนถามตัวเอง รู้ได้ยังไงว่าเขาบ้า? หรือผมเองต่างหากที่เป็นคนบ้า เที่ยวหาว่าคนอื่นเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ เราเอาอะไรมาตัดสินคนคนหนึ่งที่เราไม่เคยเข้าไปสัมผัสแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิตเขา ถึงแม้หลายคนอาจมองเขาว่าสติไม่สมประกอบ แต่ใครจะรู้ดีเท่าตัวเขาเอง บางทีเขาอาจรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เขาอาจกำลังเลือกทางเดินให้กับชีวิตของตัวเอง มีโลกของเขาที่ไม่เหมือนของใคร

ย้อนกลับมาดูตัวเอง เรานี่แหละบ้าหรือเปล่า? ชีวิตหนึ่งยาวนานเพียงไม่กี่หมื่นวัน แต่มัวเอาเวลาไปแข่งขันต่อสู้กัน แก่นแย่งสิ่งที่ไม่ใช่ของตน กอบโกยผลประโยชน์ให้กับตัวเองและพวกพ้อง แทนที่เราจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เกื้อหนุนจุนเจือ ไม่ต้องวิ่งแข่งกับเวลา...แต่ก็นั่นแหละ ถนนสายที่เรา ๆ เดินกันอยู่มันถูกใช้สืบต่อกันมาอย่างยาวนานจนเรายอมรับและบางครั้งก็ต้องทำใจที่จะใช้เส้นทางสายนี้ต่อไป แต่สำหรับคนที่ใคร ๆ ต่างเรียกว่า “คนบ้า” เช่นเขา อาจจะมองว่าถนนสายนี้โสมมเกินไปก็เป็นได้...